Konie pełnej krwi – DORPAT

         DORPAT urodził się 25 marca 1950 roku w Stadninie Koni Golejewko. Obustronnie włoskiego pochodzenia, po sprowadzonych do Polski w 1946 roku rodzicach hodowli słynnego Federico Tesio (Ettore Tito – Acquasparta po Sans Crainte), bardzo urodziwy, pięknej kasztanowatej maści, a przy tym prawidłowej budowy ogier, trafił na torze pod opiekę trenera Konstantego Chatizowa, a dosiadali go dżokeje Władysław Biesiadziński (w wieku 2 lat) i Walenty Stasiak. Karierę zaczął 3 sierpnia 1952 roku od zwycięstwa na 1000m. W pierwszym roku startów w 4 wyjściach, w tym Nagrodach Sofii podczas Mityngu w Warszawie i Przychówku Dorpat nie zaznał goryczy porażki (suma wygranych 46.400 złotych). Trzylatkiem staje w szranki Nagrody Iwna i nie będąc jeszcze w szczytowej formie kończy drugi (łeb w łeb z Don Juanem II) za Sudanem. Przebieg Derby 1953 roku był następujący:

„Po dobrym starcie prowadzenie obejmuje Donna Nera, za którą po chwili kładą się w dystans w kolejności: Daktyl, Ostatni, Durban, wyrzucający się z dalszych miejsc Sudan, Dragodar, Don Juan II, Donard, Dotti i Dorpat. Donna Nera uzyskuje nieco większą przewagę, pozostałe podążają sznurem z małymi różnicami. Porządek ten nie zmienia się aż do wyjścia na prostą, gdzie stawka grupuje się za Donną Nerą, która dociąga do początku trybun, gdzie finiszuje Sudan, a za nim z dalszych miejsc – Dorpat. Chwilę przoduje Sudan, lecz zaraz łapie go i mija Dorpat, bronią się przed Durbanem Donna Nera i Daktyl. Wysyłany Dorpat odchodzi od Sudana i wygrywa z przewagą 4 długości, a o 3 długości za Sudanem zajmuje miejsce trzecie Durban, przed bliską Donną Nerą. Pozostałe rozsypane z Daktylem i finiszującym Dotti na czele.” (Program Wyścigów Konnych)

                Kolejne dwa starty Dorpata miały miejsce podczas Mityngu w Warszawie i przeszły do historii:

                „Do gonitwy o Nagrodę Moskwy wyszło na start 11 najwybitniejszych 3-letnich ogierów, należących do 5 ekip – by zmierzyć swe siły na dystansie 2400 metrów. Cała jedenastka ruszyła dobrze z og.Dorpat na czele, którego prędko zmieniły og.Fero i og.Zapros, mając za sobą blisko zgrupowanych: Durazzo, Ellinga, Sarlosa, Makara, Charkowa, Durbana, Salahora i Povazana. Około dystansu 1600m wychodzi na czoło Zapros, poprawia Charkow, a cofa się Durazzo i stawka idzie bez większych zmian do ostatniego zakrętu, gdzie Zapros, chcąc dać przejście przy barierze ogierowi Charkow, odprowadza na duże koło og.Fero. Na prostej prowadzi wysyłany Dorpat, zbliża się do niego Charkow i próbuje przecisnąć przy barierze, potrącając ją. Dorpat nie ustępuje i walcząc do końca wygrywa o 2 długości. Miejsce trzecie o 4 długości za Charkowem utrzymał Zapros przed bliskim Ellingiem i pozostałymi. Nie odegrał żadnej roli w wyścigu czechosłowacki derbista – og.Makar.” (Program Wyścigów Konnych)

                „W ostatnim najważniejszym dniu Meetingu został rozegrany wyścig o Wielką Nagrodę „Puchar Przechodni” z nagrodą honorową Ministerstwa Rolnictwa Czechosłowacji, oraz nagrody honorowe dla trenerów i dżokejów pięciu kolejnych koni i upominki dla wszystkich pozostałych jeźdźców. W gonitwie tej zwyciężył 3-letni ogier ZSRR – CHARKOW (Chrustal – Gundine po Lord Tullus) dosiadany przez żokeja Nasibowa, a trenowany przez tr. Biełuna, spod ręki którego wyszło wielu klasowych zwycięzców. W wyścigu rozegranym mniej równym tempem, przy bardzo ostrym początku (800m w 47”), wolniejszym środku (1500m – 1’39.5”) i ostrej końcówce – 30.5” – ogier Charkow szedł początkowo na miejscu siódmym przed Zaprosem, Detvanem i ostatnim Dorpatem; a za przodującymi leaderami: Caruso, Brawadą, Cepem i idącymi bez świateł: Łepkiem, Fero i Tornabuoni. Gdy około bram zaczęły kolejno odpadać leaderzy: Cep, Brawada, Caruso – wyszedł na czoło Łepek, za którym ukazali się Zapros, poprawiający Charkow i dalej ostatni Dorpat. Na prostą polem wyprowadził Zapros, znalazł przejście przy barierze Charkow, za nimi Detvan i przeciskając się między pozostałymi uczestnikami nasz Dorpat. Gdy Charkow miał już parę długości przewagi, rozpoczął rozciągły finisz Dorpat, minął kończącego się Zaprosa oraz broniącego się Detvana i przed trybunami dosięgnął siodła Charkowa, lecz drgnął i dalej walcząc, ukończył o 1 długość za zwycięskim Charkowem. O 3 długości za nimi 4-letni Detvan i w niewielkim odstępie pozostałe z Fero i Zaprosem na czele. Jak widać z przebiegu dwóch spotkań Charkowa z Dorpatem – są to konie równorzędne i wygrywa ten z nich, któremu szczęśliwiej złoży się wyścig. W każdym razie ta para ujawniła klasę i zdecydowaną przewagę nad pozostałymi uczestnikami meetingu. W zakończeniu trzeba nadmienić, że wyścig został rozegrany w czasie 2’57”, to jest o 2 sekundy szybciej od zeszłorocznego zwycięzcy – Detvana”. (Program Wyścigów Konnych)

                Sezon 1953 zakończył Dorpat łatwym sukcesem w St.Leger, wygrywając sumę 79.100 złotych. W wieku 4 lat biegał bez powodzenia, nie zajmując płatnych miejsc ani w Nagrodzie Widzowa, ani dwukrotnie podczas Mityngu w Berlinie, gdzie pomagał og.De Corte.

Karierę stadną rozpoczął Dorpat w 1955 roku i trwała ona aż do 1972 roku, kiedy został zgładzony. Rezydował w stadninach w Mosznej,  Widzowie i Strzegomiu, wszędzie pozostawiając cenne potomstwo i zwycięzców najważniejszych nagród. Wprawdzie zabrakło wśród nich zdobywców Derby i triumfatorek Oaks, jednak dwukrotnie sięgnął Dorpat po tytuł czempiona reproduktorów (1965-66). Z jego przychówku najbardziej wyróżniły się klasyczne milerki: Milepora, Iriona, Orestilla, Sarolta i Bretania (wszystkie wygrywały Wiosenną), pierwszy w Rulera – Salwador oraz Cross, który bił konkurentów w St.Leger i Wielkiej Warszawskiej. Dorpat słynął z wczesnych i szybkich dwulatków. Oprócz Crossa w hodowli użyto również dwóch innych synów Dorpata – Azana i Cosmosa. Nie do przecenienia są także jego sukcesy jako ojca matek – wystarczy wymienić Dostojną (Dipol, Dixieland) czy Intradę (Iranda, Impresja).

                Nagroda Dorpata (niezmiennie dla dwulatków) pojawiła się w programie już w 1957 roku. Aż do sezonu 1985 rozgrywano ją jesienią na dystansie 1400m (w latach 1960-61 na 1200m), początkowo dla koni, a następnie (od 1962 roku) wyłącznie dla ogierów. Począwszy od sezonu 1986 jest pojedynkiem inaugurującym pozagrupowe potyczki koni najmłodszej kategorii wiekowej.

Zwycięzcy Nagrody Dorpata